Geocentrisme

Het geocentrisme is de leer, afkomstig van Aristoteles, dat de aarde het centrum van het universum is. Een geocentrisch wereldbeeld was in zwang gedurende de klassieke tijd en de middeleeuwen. Later werd het vervangen door het heliocentrisme, afkomstig van Copernicus, dat stelt dat de zon het centrum is van ons zonnestelsel.

Puur wetenschappelijk gezien valt er niet te kiezen tussen beide modellen, omdat er geen stabiel referentiepunt in het universum valt te definiëren. Bekijken we het vanuit de klassieke mechanica, die uitgaat van een absoluut referentiestelsel, dan draaien zon en aarde om hun gezamenlijk zwaartepunt. Dit bevindt zich echter wel in de zon, op 600 km van zijn middelpunt, zodat men zou kunnen zeggen dat het heliocentrisme correcter is dan het geocentrisme. Andere problemen met het geocentrisme zijn dat het betekent dat alle planeten een vreemde, heen-en-weergaande baan afleggen (in het heliocentrische model zijn dit keurige ellipsen), en dat het licht dat van verre sterren naar ons onderweg is, ieder half jaar 300 miljoen km dwars op de lichtrichting verschuift, om een half jaar later weer terug op de oude positie te zijn. Dat is in strijd met de speciale relativiteitstheorie, die zegt dat licht in rechte lijnen met een constante snelheid beweegt. Als we dergelijke vreemde bewegingspatronen niet willen aannemen, moeten we concluderen dat de aarde om de zon heen beweegt.